یکی از دغدغه‌های مهم والدین و دانش آموزان در مورد انتخاب رشته و شغل، شناسایی استعدادهای فردی هر دانش‌آموز است. با توجه به اینکه دانش آموزان در مقاطع پایه و سنین پایین‌تر بهتر می‌توانند آموزش‌های لازم را فرابگیرند ، لذا استعدادیابی دانش آموزان در سنین پایه مثل استعدادیابی کودکان می‌تواند تأثیر شگرفی بر پیشرفت فرایند یادگیری و پرورش استعداد آن‌ها داشته باشد.

در مبحث چگونگی استعدادیابی دانش آموزان نمی‌توانیم تنها استعدادهای منطقی_ریاضی و زبانی _کلامی را ملاک مطلق سنجش استعداد قرار دهیم زیرا در این صورت بسیاری از دانش آموزان نادیده گرفته می‌شوند.

طی سال‌های متمادی متأسفانه اصلی‌ترین روش استعدادیابی دانش آموزان در سیستم آموزشی، استفاده از روش استعداد سنجی باهوش بهر(IQ) است. در این شیوه همواره افرادی که از استعدادهای منطقی_ریاضی و زبانی_کلامی بالایی برخوردار هستند برتر شناخته‌شده و درنتیجه عده زیادی طرد می‌شوند. درحالی‌که هر فرد استعدادهایی دارد که مختص خود اوست و این استعدادها به شناسایی و هدایت نیاز دارند.

همه‌ی ما در اطرافمان دانش آموزان بااستعداد زیادی را دیده‌ایم که به دلیل قرار نگرفتن در چارچوب‌هایی که برای موفقیت در مدرسه مشخص کرده‌اند، کم‌کم شوق یادگیری را ازدست‌داده‌اند.

کشف و مدیریت استعداد و توجه به توانایی‌های فرد همیشه باید از خانواده شروع شود. برای رشد استعداد فرزندانمان باید هر چه سریع‌تر دست‌به‌کار شویم و نقاط قوت آن‌ها را شناسایی، رشد و پرورش دهیم.

مدرسه پس از خانواده تأثیرگذارترین محیط بر رشد و پیشرفت توانایی‌ها و استعدادهای کودکان است و وظیفه دارد با ایجاد یک سیستم آموزشی خلاق و پویا در جهت شناسایی و شکوفا کردن استعدادهای دانش آموزان گام بردارد.